Where the mind is without fear and the head is held high;
Where knowledge is free;
Where the world has not been broken up into fragments by narrow domestic walls;
Where words come out from the depth of truth;
Where tireless striving stretches its arms towards perfection;
Where the clear stream of reason has not lost its way into the dreary desert sand of dead habit;
Where the mind is led forward by thee into ever-widening thought and action---
Into that heaven of freedom, my Father, let my country awake
~~ RABINDRANATH TAGORE'S GITANJALI
Insight into Decision Making ....
A Forward Mail... I thought I shouldn't edit even a single line before posting. Read, think, apply and enjoy!
A group of children were playing near two railway tracks, one still in use while the other disused. Only one child played on the disused track, the rest on the operational track.
The train is coming, and you are just beside the track interchange.You can make the train change its course to the disused track and save most of the kids. However, that would also mean the lone child playing by the disused track would be sacrificed. Or would you rather let the train go its way?
Let's take a pause to think what kind of decision we could make...
Most people might choose to divert the course of the train, and sacrifice only one child. You might think the same way, I guess.
Exactly, to save most of the children at the expense of only one child was rational decision most people would make, morally and emotionally.
But, have you ever thought that the child choosing to play on the disused track had in fact made the right decision to play at a safe place?
Nevertheless, he had to be sacrificed because of his ignorant friends who chose to play where the danger was. This kind of dilemma happens around us everyday. In the office, community, in politics and especially in a democratic society, the minority is often sacrificed for the interest of the majority, no matter how foolish or ignorant the majority are, and how farsighted and knowledgeable the minority are. The child who chose not to play with the rest on the operational track was sidelined. And in the case he was sacrificed, no one would shed a tear for him.
The great critic Leo Velski Julian who told the story said he would not try to change the course of the train because he believed that the kids playing on the operational track should have known very well that track was still in use, and that they should have run away if they heard the train's sirens.. If the train was diverted, that lone child would definitely die because he never thought the train could come over to that track! Moreover, that track was not in use probably because it was not safe. If the train was diverted to the track, we could put the lives of all passengers on board at stake! And in your attempt to save a few kids by sacrificing one child, you might end up sacrificing hundreds of people to save these few kids.
While we are all aware that life is full of tough decisions that need to be made, we may not realize that hasty decisions may not always be the right one.
'Remember that what's right isn't always popular... and what's popular isn't always right.'
Everybody makes mistakes; that's why they put erasers on pencils.
A group of children were playing near two railway tracks, one still in use while the other disused. Only one child played on the disused track, the rest on the operational track.
The train is coming, and you are just beside the track interchange.You can make the train change its course to the disused track and save most of the kids. However, that would also mean the lone child playing by the disused track would be sacrificed. Or would you rather let the train go its way?
Let's take a pause to think what kind of decision we could make...
Most people might choose to divert the course of the train, and sacrifice only one child. You might think the same way, I guess.
Exactly, to save most of the children at the expense of only one child was rational decision most people would make, morally and emotionally.
But, have you ever thought that the child choosing to play on the disused track had in fact made the right decision to play at a safe place?
Nevertheless, he had to be sacrificed because of his ignorant friends who chose to play where the danger was. This kind of dilemma happens around us everyday. In the office, community, in politics and especially in a democratic society, the minority is often sacrificed for the interest of the majority, no matter how foolish or ignorant the majority are, and how farsighted and knowledgeable the minority are. The child who chose not to play with the rest on the operational track was sidelined. And in the case he was sacrificed, no one would shed a tear for him.
The great critic Leo Velski Julian who told the story said he would not try to change the course of the train because he believed that the kids playing on the operational track should have known very well that track was still in use, and that they should have run away if they heard the train's sirens.. If the train was diverted, that lone child would definitely die because he never thought the train could come over to that track! Moreover, that track was not in use probably because it was not safe. If the train was diverted to the track, we could put the lives of all passengers on board at stake! And in your attempt to save a few kids by sacrificing one child, you might end up sacrificing hundreds of people to save these few kids.
While we are all aware that life is full of tough decisions that need to be made, we may not realize that hasty decisions may not always be the right one.
'Remember that what's right isn't always popular... and what's popular isn't always right.'
Everybody makes mistakes; that's why they put erasers on pencils.
Veronika Decides to Die
Simply written with prose that is almost dreamlike in its quality, Veronika Decides to Die explores life in the face of death, the meaning of insanity, and the importance of following one’s dreams. Coelho’s message in this novel seems to be one of following one’s dreams, going against the norm, living life to its fullest.
As each character comes face to face with his or her own mortality, they are forced to look back on their lives and explore their failed dreams. They also ponder God and faith.
Everyone will enjoy reading Veronika Decides to Die because it makes us to think of our own dreams and life path.
The story goes like this, Veronika is a young, beautiful woman from Ljubljana, Slovenia who appears to have the perfect life, but nevertheless decides to commit suicide by ingesting too many sleeping pills. While she waits to die, she decides to read a magazine. After seeing an article in the magazine which wittily asks "Where is Slovenia?," she decides to write a letter to the press justifying her suicide, the idea being to make the press believe that she has killed herself because people don't even know where Slovenia is. Her plan fails and she wakes up in Villete, a mental hospital in Slovenia, where she is told she has a week to live.
Her presence there affects all of the mental hospital's patients, especially Zedka, who has clinical depression; Mari, who suffers from panic attacks; and Eduard, who has schizophrenia, and with whom Veronika falls in love. During her internment in Villete she realises that she has nothing to lose and can therefore do what she wants, say what she wants and be who she wants without having to worry about what others think of her; as a mental patient, she is unlikely to be criticized. Because of this new found freedom Veronika experiences all the things she never allowed herself to experience, including hatred, love and sexual awakening.
In the meantime, Vilette's head psychiatrist, Dr. Igor, attempts a fascinating but provocative experiment. Can you "shock" someone into wanting to live by convincing her that death is imminent? Like a doctor applying defibrillator paddles to a heart attack victim, Dr. Igor's "prognosis" jump-starts Veronika's new appreciation of the world around her.
As each character comes face to face with his or her own mortality, they are forced to look back on their lives and explore their failed dreams. They also ponder God and faith.
Everyone will enjoy reading Veronika Decides to Die because it makes us to think of our own dreams and life path.
The story goes like this, Veronika is a young, beautiful woman from Ljubljana, Slovenia who appears to have the perfect life, but nevertheless decides to commit suicide by ingesting too many sleeping pills. While she waits to die, she decides to read a magazine. After seeing an article in the magazine which wittily asks "Where is Slovenia?," she decides to write a letter to the press justifying her suicide, the idea being to make the press believe that she has killed herself because people don't even know where Slovenia is. Her plan fails and she wakes up in Villete, a mental hospital in Slovenia, where she is told she has a week to live.
Her presence there affects all of the mental hospital's patients, especially Zedka, who has clinical depression; Mari, who suffers from panic attacks; and Eduard, who has schizophrenia, and with whom Veronika falls in love. During her internment in Villete she realises that she has nothing to lose and can therefore do what she wants, say what she wants and be who she wants without having to worry about what others think of her; as a mental patient, she is unlikely to be criticized. Because of this new found freedom Veronika experiences all the things she never allowed herself to experience, including hatred, love and sexual awakening.
In the meantime, Vilette's head psychiatrist, Dr. Igor, attempts a fascinating but provocative experiment. Can you "shock" someone into wanting to live by convincing her that death is imminent? Like a doctor applying defibrillator paddles to a heart attack victim, Dr. Igor's "prognosis" jump-starts Veronika's new appreciation of the world around her.
S.M.S. ప్రేమలు...
దేవుడు మనకి అనేక వరాలు ఇచ్చాడు. గాలీ... నేలా... చెట్టూ... పిట్టా... వానా... వెన్నెలా... వీటితో పాటే మాట్లాడటానికి నోరూ, రాయడానికి చేతులూ కూడా ఇచ్చాడు. నమ్మకం లేని వాళ్లకి ఇవి Darwin కోతి నుంచి వచ్చాయి.అందువల్ల మనం దేవుడికి ఏవేవో సమర్పిస్తుంటాం. డార్విన్ మహానుభావుడని ఒప్పేసుకుంటాం. కాని మనకు S.M.S అనే విద్యను, జ్ఞానాన్ని నేర్పిన GLOBALISATION కి బదులు గా ఏం ఇవ్వగలం? SMS కొడుతుంటే చేతి వేళ్ళు వీణ వాయించినట్లు, వాయులీనాన్ని పలికించినట్లు, బిస్మిల్లాఖాన్ షహనాయి రాగం పలికినట్లు ఫీల్ అయిపోవడం తప్ప...
నిజానికి ప్రేమించుకోవడం అనే అద్భుతమయిన అనుభూతి కోసం పూర్వకాలంలో మన్మధుడి బాణం కోసం నిరీక్షిస్తూ కూర్చోవలసి వచ్చేది. తర్వాత కాలంలో ఎదురుపడి ఒకరిని ఒకరు చూసుకొని "కనులు కనులు కలిసెనూ..." అని పాడుకోవలసి వచ్చేది. ఆతర్వాత "ఏ మేరా ప్రేం పత్ర్ పడ్ కర్" అని రఫీ పాటతో ప్రేమలేఖలు రాసుకోవలసి వచ్చేది.అయితే వీటిఅన్నిటిలో గొప్ప రిస్క్ ఉంది.
మన్మధబాణం వేస్తుండగా ఎవరయినా చూస్తే? ఏ పులో సింహమో దున్నపోతో అడ్డు వచ్చి బాణానికి తగిలితే? శివుడు, పార్వతికి బదులు మహిషాశురుడినో పులిరాజునో ప్రేమించేసి ఉండేవాడు.అప్పుడు కుమారుడు ఎలా సంభవించేవాడు? పోనీ చూపులు కలిసిన శుభవేళ ప్రేమించుకుందాం అంటే... చూపులు కలిసేదాకా టైం ఎక్కడ ఉంది? యువతి యువకులు పాపం పగలంతా నిద్రపోయి రాత్రి B.P.Oలోనో Software-companyలోనో పనిచేసి మేలుకున్న ప్రతి క్షణము జోగుతున్న ఈరోజుల్లో చూపులు మీద ఆధారపడితే retirement దాకా ఆగాల్సిందే.
ఇక ప్రేమలేఖలు. అంత ఓపిక ఎవడికి ఉంది? రాయాలి అంటే భావాలు కావాలి. భాష రావాలి.పెన్ కావాలి. కాయితం దొరకాలి. ప్రేమలేఖ చేరి, తిరుగు లేఖ రావడానికి ఒక వారం ఎదురుచూడాలి. ఈ లోపు మరో అబ్బాయో అమ్మాయో కనపడి మనసు దోచేసుకోరని గారెంటీ ఏంటి? E-Mailలో ప్రేమించుకుందామా అంటే అది కూడా టైం పట్టే వ్యవహారమే... కంప్యూటర్ ఉండాలి. ఇంటర్నెట్ పనిచెయ్యాలి. కరెంటు దేవతలు అనుగ్రహించాలి. వాళ్ళు మనం రోజు మెయిల్స్ చెక్ చెయ్యాలి... ప్చ్ కష్టం.
కనుక, ఇన్ని Riskలున్న పద్ధతుల్లో ప్రేమించడం ఇక చెల్లదు. SMSలు అందరికి శిరోధార్యాలు. మనం ఎవరిని ప్రేమిస్తున్నామో చూడక్కరలేదు. గొంతు వినక్కరలేదు. భాష రాదని... రాత కోడి కెలికిన గింజల్లా ఉందని ఫీలింగ్ అక్కరలేదు. Spellings రావని ప్రేమించడం మానేస్తారని బెంగ అక్కరలేదు. చూపులు చాలా డేంజర్. మనం వాళ్ళని అలా చూడటం ఎవడో ఒకడు చూసేస్తాడు. ఉత్తరాల Addressని ఎవడో చదివేస్తాడు. లేదా ఉత్తరాలే చదివేస్తు ఉంటాడు. అదే SMS అయితే మన ప్రేమని ఎంత దాస్తాయి అంటే ఒక్కోసారి మనం ప్రేమించే వాళ్ళకి కూడా అర్థం కానంత గొప్పగా దాచేస్తుంది.పైగా ఎదుటివాళ్ళు మనల్ని ప్రేమించినా, ప్రేమించకపోయినా, తిట్టుకున్నా మనకి అవి తెలియవు. ఎంచక్కా Oneway ప్రేమని life long చెప్పుకుంటూ పోవచ్చు. ఒక్క ఐ లవ్ యు SMSని సేవ్ చేసుకుంటే ఎంచక్కా ఉత్తరోత్తర అనేక మందికి పంపడానికి పనికి వస్తుంది కనుక శ్రమ ఉండదు. ఒకటే జాగ్రత్త తీసుకుంటే సరిపోతుంది. SMS రాశాక అది మన ఆడ బాస్ కా, ప్రియురాలికా, స్నేహితురాలికా, భార్యకా, ఆడ బాస్ భర్తకా, మాజీ ప్రియురాలి భర్తకా ఎవరి నెంబర్ కి పంపుతున్నాం అని ఓ సారి అలా అలా చూసుకుంటే మన ఆరోగ్యానికి, ఇతరుల ఆరోగ్యానికి కూడా మంచిది.
-- తస్కరణ: మృణాళినిగారి 'తాంబూలం' నుంచి.
నిజానికి ప్రేమించుకోవడం అనే అద్భుతమయిన అనుభూతి కోసం పూర్వకాలంలో మన్మధుడి బాణం కోసం నిరీక్షిస్తూ కూర్చోవలసి వచ్చేది. తర్వాత కాలంలో ఎదురుపడి ఒకరిని ఒకరు చూసుకొని "కనులు కనులు కలిసెనూ..." అని పాడుకోవలసి వచ్చేది. ఆతర్వాత "ఏ మేరా ప్రేం పత్ర్ పడ్ కర్" అని రఫీ పాటతో ప్రేమలేఖలు రాసుకోవలసి వచ్చేది.అయితే వీటిఅన్నిటిలో గొప్ప రిస్క్ ఉంది.
మన్మధబాణం వేస్తుండగా ఎవరయినా చూస్తే? ఏ పులో సింహమో దున్నపోతో అడ్డు వచ్చి బాణానికి తగిలితే? శివుడు, పార్వతికి బదులు మహిషాశురుడినో పులిరాజునో ప్రేమించేసి ఉండేవాడు.అప్పుడు కుమారుడు ఎలా సంభవించేవాడు? పోనీ చూపులు కలిసిన శుభవేళ ప్రేమించుకుందాం అంటే... చూపులు కలిసేదాకా టైం ఎక్కడ ఉంది? యువతి యువకులు పాపం పగలంతా నిద్రపోయి రాత్రి B.P.Oలోనో Software-companyలోనో పనిచేసి మేలుకున్న ప్రతి క్షణము జోగుతున్న ఈరోజుల్లో చూపులు మీద ఆధారపడితే retirement దాకా ఆగాల్సిందే.
ఇక ప్రేమలేఖలు. అంత ఓపిక ఎవడికి ఉంది? రాయాలి అంటే భావాలు కావాలి. భాష రావాలి.పెన్ కావాలి. కాయితం దొరకాలి. ప్రేమలేఖ చేరి, తిరుగు లేఖ రావడానికి ఒక వారం ఎదురుచూడాలి. ఈ లోపు మరో అబ్బాయో అమ్మాయో కనపడి మనసు దోచేసుకోరని గారెంటీ ఏంటి? E-Mailలో ప్రేమించుకుందామా అంటే అది కూడా టైం పట్టే వ్యవహారమే... కంప్యూటర్ ఉండాలి. ఇంటర్నెట్ పనిచెయ్యాలి. కరెంటు దేవతలు అనుగ్రహించాలి. వాళ్ళు మనం రోజు మెయిల్స్ చెక్ చెయ్యాలి... ప్చ్ కష్టం.
కనుక, ఇన్ని Riskలున్న పద్ధతుల్లో ప్రేమించడం ఇక చెల్లదు. SMSలు అందరికి శిరోధార్యాలు. మనం ఎవరిని ప్రేమిస్తున్నామో చూడక్కరలేదు. గొంతు వినక్కరలేదు. భాష రాదని... రాత కోడి కెలికిన గింజల్లా ఉందని ఫీలింగ్ అక్కరలేదు. Spellings రావని ప్రేమించడం మానేస్తారని బెంగ అక్కరలేదు. చూపులు చాలా డేంజర్. మనం వాళ్ళని అలా చూడటం ఎవడో ఒకడు చూసేస్తాడు. ఉత్తరాల Addressని ఎవడో చదివేస్తాడు. లేదా ఉత్తరాలే చదివేస్తు ఉంటాడు. అదే SMS అయితే మన ప్రేమని ఎంత దాస్తాయి అంటే ఒక్కోసారి మనం ప్రేమించే వాళ్ళకి కూడా అర్థం కానంత గొప్పగా దాచేస్తుంది.పైగా ఎదుటివాళ్ళు మనల్ని ప్రేమించినా, ప్రేమించకపోయినా, తిట్టుకున్నా మనకి అవి తెలియవు. ఎంచక్కా Oneway ప్రేమని life long చెప్పుకుంటూ పోవచ్చు. ఒక్క ఐ లవ్ యు SMSని సేవ్ చేసుకుంటే ఎంచక్కా ఉత్తరోత్తర అనేక మందికి పంపడానికి పనికి వస్తుంది కనుక శ్రమ ఉండదు. ఒకటే జాగ్రత్త తీసుకుంటే సరిపోతుంది. SMS రాశాక అది మన ఆడ బాస్ కా, ప్రియురాలికా, స్నేహితురాలికా, భార్యకా, ఆడ బాస్ భర్తకా, మాజీ ప్రియురాలి భర్తకా ఎవరి నెంబర్ కి పంపుతున్నాం అని ఓ సారి అలా అలా చూసుకుంటే మన ఆరోగ్యానికి, ఇతరుల ఆరోగ్యానికి కూడా మంచిది.
-- తస్కరణ: మృణాళినిగారి 'తాంబూలం' నుంచి.
వైవాహిక బంధం. Nuptial Knot.
.jpg)
Above picture is a page of wedding invitation of a close friend. Just like his thoughts the card is also a much matured one… For people who can’t understand Telugu here is a free lance translation of above. Though I may fail to translate the exact feel, I tried my best to convey the message…
“Marriage, more than a delightful occasion, more than a process of couple of days, is a legally acknowledged societal association. Being the root for family system, this relation is essential for human society’s augmentation.
A Marriage should happen based on like & dislikes of the couple involved. Their ideas, thought processes should match. They need to get closer with love and honour.
They should have proper understanding about equality of man and woman. They must mutually respect the individualities. They should trust one another and solve problems that appear with joint opinions and deliberations.
In this relation one must leave the feelings of supremacy. None of them are instructor or follower. They must not try to command or control the other.
'Dowry' is an ill-social practice. Dowry in form of presents, compensations and formalities in marriages will make the alliance into a money based affinity. These things will link life of a girl with money and can potentially lead into discrimination of gender. It is shame for a girl to give dowry though she has money to buy her husband. It is worth to note that a guy who voluntarily rejects dowry is a reformer and Girl who says ‘NO’ to a guy who wants dowry is self dignified. "
People who know both languages pardon me for mistakes if any. Corrections are welcome…
Worries..
చిత చింతా ఉభాయోర్ మధ్యే
బిందు మాత్రం విశేషత...
చితా దహతి నిర్జీవం
చింతా దహతి సజీవం!!
Chita Chinta Ubhayor Madhye
Bindu Matram Visheshata
Chita dahati Nirjivam
Chinta dahati Sajivam!!
Lot to learn from this great saying! The difference between Chitha & Chintha is just a dot. But Chita(pyre) burns corpse... Chinta (worries) burns life... Worries are the main reason behind a declined human being... stop worries and live happily....
బిందు మాత్రం విశేషత...
చితా దహతి నిర్జీవం
చింతా దహతి సజీవం!!
Chita Chinta Ubhayor Madhye
Bindu Matram Visheshata
Chita dahati Nirjivam
Chinta dahati Sajivam!!
Lot to learn from this great saying! The difference between Chitha & Chintha is just a dot. But Chita(pyre) burns corpse... Chinta (worries) burns life... Worries are the main reason behind a declined human being... stop worries and live happily....
ఎందుకు ఆపాను?
మళ్లీ రాయాలి అనిపిస్తోంది. ఆనందం ఆవిరి అయ్యేదాకా, కన్నీళ్ళు ఇంకే దాకా, గుండె బరువు దిగే దాకా, ఊపిరి ఆగే దాకా రాస్థునే ఉండాలి అనిపిస్తోంది. కాని రాయడానికి మనసులో భావాలూ లేవు. ఆలోచనలు లేవు. ఆవేశం లేదు. అంతా శూన్యం, నిస్సారం, నిస్తేజం.
ఇది యోగామా, రోగమా, ఏమో మాయాజలమా, నేను ఋషిగా మారానా, ఆలోచించడం మరచిపోయనా, ఎందుకీ ఆవేదన, నేను ఏం కోల్పోయాను? కోరికలను జయించానా? వాటికీ లొంగిపోయనా? ఏంటి నా స్థితికి కారణం? ఇది జవాబు లేని ప్రశ్నా? లేదా ప్రశ్నించలేని జవాబా?
అసలు నాలో జీవం ఉందా? నేను జీవన్మ్ర్తుడినా? మృతజీవినా? అసలు నేను నేనేనా ?
ఇది యోగామా, రోగమా, ఏమో మాయాజలమా, నేను ఋషిగా మారానా, ఆలోచించడం మరచిపోయనా, ఎందుకీ ఆవేదన, నేను ఏం కోల్పోయాను? కోరికలను జయించానా? వాటికీ లొంగిపోయనా? ఏంటి నా స్థితికి కారణం? ఇది జవాబు లేని ప్రశ్నా? లేదా ప్రశ్నించలేని జవాబా?
అసలు నాలో జీవం ఉందా? నేను జీవన్మ్ర్తుడినా? మృతజీవినా? అసలు నేను నేనేనా ?
Subscribe to:
Posts (Atom)